Loading...

بنیاد قلم فارابی

علاقمندان به عضویت در بنیاد قلم فارابی و فعالیت در حوزه فرهنگی،ادبی و اجتماعی می توانند از طریق ایمیلهای زیر درخواست خود را ارسال فرمایند.

info@farabips.com

ایمیل مدیر عامل:

smaeil.lotfi @ gmail.com

سبد خرید شما

سبد خرید شما خالی است

آمار

  • تعداد کالا: 74
  • بازدید امروز: 127
  • بازدید دیروز: 213
  • بازدید کل: 403939

دن براون خالق «رمز داوینچی»

دن براون خالق «رمز داوینچی»

دن براون، نویسنده چهل و نه ساله آثار تریلر (هیجانی) شهرتش را بیشتر از هر چیزی مدیون «رمز داوینچی» است. کتاب های او به ۵۲ زبان دنیا از جمله فارسی، ترجمه شده اند و بیش از ۲۰۰ میلیون نسخه فروش داشته اند.

دن براون، نویسنده چهل و نه ساله آثار تریلر (هیجانی) شهرتش را بیشتر از هر چیزی مدیون «رمز داوینچی» است. کتاب های او به ۵۲ زبان دنیا از جمله فارسی، ترجمه شده اند و بیش از ۲۰۰ میلیون نسخه فروش داشته اند.


دو رمان او یعنی، «رمز داوینچی» و «فرشتگان و شیاطین» به فیلم سینمایی هم تبدیل شده اند. از نکات جالب درباره براون این است که او در زمینه ترانه نویسی، خوانندگی، فعالیت های خیرخواهانه و طنزنویسی نیز فعالیت دارد. نویسنده رمز داوینچی بتازگی کتابی به نام «دوزخ» منتشر کرده و به بهانه آن گفت وگویی خودمانی با نیویورک تایمز داشته است که بخش هایی از آن را برای شما انتخاب و ترجمه کرده ایم.


کتاب محبوب تمام عمرتان چیست؟


آن وقت ها که بچه بودم، تلویزیون نداشتیم، به همین دلیل حریصانه کتاب می خواندم. اولین خاطره ام در مورد کتابی که مرا کاملا میخکوب کرده باشد، مربوط به خواندن کتاب «چروک زمان» نوشته «مادلین لانگل» است. یادم می آید اواسط خواندن رمان بودم که مادرم به من می گفت وقت خواب است ولی من نمی توانستم بخوابم، چون بشدت نگران شخصیت های رمان بودم که بلایی سرشان نیاید. روز بعد، وقتی خواندن کتاب را به پایان بردم، یادم هست با خیال راحت فریاد می زدم که همه چیز بخوبی و خوشی تمام شد! این همه هیجان مرا متحیر کرده بود؛ مخصوصا عمق همذات پنداری که با شخصیت های تخیلی این کتاب داشتم. در آن لحظه بود که پی به جادوی قصه گویی و قدرت کلمات چاپ شده بردم.


شرایط ایده آل شما برای مطالعه چیست (چه وقت، کجا، چه موضوعی و چگونه)؟


لذتبخش ترین تجربه ای که در زمینه مطالعه داشتم همین هفته گذشته برایم پیش آمد؛ کنار ساحل قدم می زدم و به کتاب صوتی «آنچه سگ دید» نوشته «مالکولم گلدول» گوش می دادم. آنقدر مجذوب مقاله «معمای کچاپ» اش شده بودم که مسافت اضافی ای را دویدم فقط برای این که ببینم آخرش چه می شود.


رمان نویسان محبوب شما چه کسانی هستند؟


«جان اشتاین بک» به خاطر شفاف بودن مفهوم «مکان» در آثارش. «رابرت لادلام» به خاطر پیرنگ های پیچیده اش و «جی.کی.رولینگ» به خاطر ایجاد شور و هیجان مطالعه در بین بسیاری از جوانان، نوجوانان و حتی کودکان.


مجذوب چه نوع داستان هایی می شوید؟ داستانی هست که از خواندنش پرهیز کنید؟


تقریبا به طور انحصاری آثار غیرداستانی می خوانم؛ هم برای تحقیق و هم لذت. آثار داستانی ای که می خوانم تقریبا همیشه در ژانر تریلر (هیجانی) هستند و در همان چند فصل اول باید میخکوبم کنند. آثار ترسناک نمی خوانم، هرگز! پانزده سالم که بود اشتباه کردم و بخشی از رمان «جن گیر» را خواندم. این اولین و آخرین کتاب ترسناکی بود که در تمام عمرم لای اش را باز کردم!


چه عواملی در شکل گیری یک تریلر خوب دخیل هستند؟


یک تریلر خوب باید چیزی درباره دنیای واقعی به من یاد بدهد. تریلر هایی مثل «کما»، «در جستجوی اکتبر سرخ» و «شرکت» به این دلیل برایم جذاب بودند که به قلمرو هایی اشاره می کردند که در موردشان اطلاعات چندانی نداشتم؛ قلمرو هایی مثل دانش پزشکی، تکنولوژی زیردریایی و مسائل حقوقی. به نظر من، یک تریلر بزرگ باید در هسته مرکزی اش یک بحث اخلاقی تفکربرانگیز داشته باشد. بعضی از تریلر های محبوب من در خلال سال های عمرم اینها بوده اند: «زندگی نگاره یک مرد نامرئی» نوشته «اچ. اف. سنت»؛ «تماس» نوشته «کارل ساگان» و اثر کلاسیک «دراکولا» نوشته «برام اشتوکر» که در عین حال که کمی ترسناک بود، در زمینه خلق حس تعلیق آنقدر آموزنده بود که نمی توانستم آن را زمین بگذارم.


از دیدن چه کتاب هایی در قفسه کتابخانه تان ممکن است تعجب کنیم؟


معمولا درباره چهره های تاریخی و هنر کلاسیک می نویسم، بنابراین شاید از دیدن یک دسته کتاب بیوگرافی چهره های مدرن (استیو جابز، آندره آغاسی، کلایو دیویس) تعجب کنید، به علاوه چندین کتاب درباره هنر مدرن مخصوصا آثار «ام.سی.اشر».


بهترین کتابی که به عنوان هدیه دریافت کرده اید، چه بوده است؟


همین اواخر، اتفاق جالبی برایم افتاد و نویسنده ای را از نزدیک دیدم که کتابش را حدود ۲۰ سال پیش هدیه گرفته بودم؛ کتابی که تغییرات زیادی در زندگی ام ایجاد کرده بود. حدود ۲۰سال پیش، در اواسط نوشتن اولین رمان ام به نام «قلعه دیجیتال» بودم که «آلبرت زاکرمن»، کارگزار ادبی افسانه ای، یک نسخه از کتاب «نوشتن رمان جنجالی» را به من هدیه داد. کتاب او به من کمک کرد که دست نوشته ام را کامل و آن را منتشر کنم. دو ماه پیش به طور اتفاقی آقای زاکرمن را دیدم. با لحن تشکرآمیزی به او گفتم به من کمک کرد رمان «قلعه دیجیتال» را بنویسم. او هم به شوخی برگشت گفت تصمیم دارد به همه بگوید که در نوشتن رمان «رمز داوینچی» به من کمک کرده بوده!


آیا زمان بچگی کتاب های زیادی دور و برتان بوده؟


زمان بچگی دور و برم پر از کتاب بود. من و خواهرم هر هفته به کتابخانه عمومی می رفتیم و با یک بغل پر از کتاب های محبوب مان بر می گشتیم: «دکتر زئوس، ریچارد اسکاری، جورج کنجکاو، مادلین و بابار». بزرگ تر که شدیم، یادم می آید که پدر و مادرمان برایمان هر شب کتاب می خواندند: «راه را برای جوجه اردک ها باز کنید»، «خرگوش مخملی» و «سوپ جوجه با برنج» نوشته «موریس سنداک» که آن را به کتاب بسیار ترسناکش؛ یعنی «جایی که موجودات وحشی هستند» ترجیح می دادم (در کتاب «جایی که...» اتاق خواب یک بچه به جنگلی پر از غول تبدیل می شود و این داستان، خواب بچه را مختل می کرد!) اشعار «آگدن نش» یکی دیگر از چیز های اساسی در خانه ما بود؛ به نظر من این کتاب در عشق اولیه ام به بازی با کلمات و طنز در نویسندگی، نقش مهمی داشت. از جنبه جدی تر، در قفسه جاکتابی ما نسخه های تصویرسازی شده قصه های پریان «گریم» و حکایت های «ازوپ» وجود داشت؛ این کتاب ها از دوران خیلی بچگی مفهوم خیر و شر به علاوه نقشِ کهن الگویی قهرمان و اشرار را در درونم نهادینه کرد.


آیا در زمان کودکی، شخصیت ادبی یا قهرمان ادبی محبوب داشتید؟


«فرانک و جو هاردی» [شخصیت های سری داستان های معمایی معروف] مسئول اولین تجربه من در زمینه «کتابخواری» بودند! یادم می آید کل قسمت های سری کتاب های «پسران هاردی» را در یک تابستان بلعیدم؛ من کتابخوارم، شیفته شجاعت و ذکاوت آن پسر ها شده بودم. یادم هست که شخصیت «باک» در «آوای وحش» جک لندن و در سال های بعد، شخصیت «رالف» در «سالار مگس ها» خیلی مرا تحت تاثیر قرار داده بود.


اکنون که با شما صحبت می کنم روی میز چهار کتاب است درباره اینها توضیح می دهید؟


چهار کتاب دور از هم هستند، یک نسخه قدیمی از «کمدی الهی» با تصویرگری «ویلیام بلِیک»؛ نسخه ای از کتاب «گیتی در یک پوسته» نوشته استیون هاوکینگ؛ یک ژورنال عکس خانگی حاوی تصاویری از برگ درختان «نییو انگلند» و نسخه ای از کتاب «میرایی» نوشته «کریستوفر هیچینز».


اگر می توانستید نویسنده ای را از نزدیک ببینید (چه فوت کرده و چه در قید حیات)، دوست داشتید چه کسی باشد؟


«جوزف کمپبل». نوشته های او درباره نشانه شناسی، دین و اسطوره شناسی مقابله ای (مخصوصا «قدرت اسطوره» و «قهرمان هزار چهره») به من کمک کرد تا با الهام گرفتن از آن چارچوب شخصیت «رابرت لنگدان» را بسازم. سری مصاحبه های شبکه PBS با حضور جوزف کمپبل و بیل مویرز تفکر برانگیزترین گفت وگو هایی بود که در عمرم دیده بودم. گستره دانش کمپبل درباره سر منشأ اعتقاد مذهبی، به او این توانایی را داد که به بعضی از پرسش های بسیار چالش برانگیز در مورد تناقضاتی که در ماهیت ایمان ، مذهب و کتاب مقدس وجود دارد، جواب بدهد. پاسخ های تحسین برانگیز و خونسردانه کمپبل را به یاد می آوردم و دوست داشتم شخصیت داستانی خودم، رابرت لنگدان در مواجهه با مسائل پیچیده معنوی، همان درک محترمانه را از خودش نشان بدهد.


کدام کتاب بوده که احساس می کردید باید از آن خوشتان می آمده ولی آن را دوست نداشتید؟


«خشم و هیایوی» ویلیام فالکنر. سعی کردم. خیلی سعی کردم، ولی نشد!

 

نیویورک تایمز

مترجم: فرشید عطایی

 

 
 
 

نظرات
    ارسال نظر





    Powered by WebGozar

    پارسیان پال